Πολύ συχνά με ρωτούν:
«Θα μου δώσεις άλλο φάρμακο για την πίεση και άλλο για τον θυρεοειδή;»
Ή, όπως μου είπε μια ασθενής:
«Ρώτησα 10 άτομα με θυρεοειδή και όλοι πήραν το ίδιο φάρμακο. Άρα εσύ έχεις άδικο που δίνεις το ιδιοσυγκρασιακό.»
Η απάντηση είναι απλή αλλά βαθιά:
Στην ομοιοπαθητική δεν θεραπεύουμε τα συμπτώματα χωριστά — θεραπεύουμε τον άνθρωπο ως ενιαία ολότητα.
Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να «φύγει» ένα σύμπτωμα, αλλά να κατανοήσουμε γιατί ο οργανισμός έχασε την ισορροπία του.
Όταν αυτή αποκατασταθεί, το σώμα, ο νους και η ψυχή λειτουργούν ξανά αρμονικά — και τότε πολλά προβλήματα βελτιώνονται ταυτόχρονα:
η πίεση, το έντερο, ο ύπνος, το άγχος, η διάθεση.
Γιατί όλα αυτά είναι εκφράσεις του ίδιου οργανισμού που ζητά αρμονία.
Τι είναι το ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο
Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός.
Έχει τον δικό του τρόπο να σκέφτεται, να νιώθει, να αντιδρά, να αρρωσταίνει.
Η ομοιοπαθητική, λοιπόν, δεν δίνει φάρμακο «για την ασθένεια», αλλά για τον άνθρωπο που έχει την ασθένεια.
Στην Κλασική Ομοιοπαθητική, το ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο είναι αυτό που ταιριάζει απόλυτα στη συνολική του εικόνα — σωματικά, ψυχικά και νοητικά.
Η «Μέθοδος της Αίσθησης» (Sensation Method)
Η «Μέθοδος της Αίσθησης» (Sensation Method) του Rajan Sankaran πηγαίνει ακόμη βαθύτερα —πέρα από τα εξωτερικά συμπτώματα και τις περιγραφές του νου, στην ίδια τη βιωματική εμπειρία του ανθρώπου: στο πώς νιώθει μέσα του την ασθένεια, στο ποια αίσθηση τη συνοδεύει, στο ποιο μοτίβο επανέρχεται ξανά και ξανά σε όλη του τη ζωή.
Αυτή η εσωτερική εμπειρία, που μένει ίδια σε όλες τις συνθήκες — στις σχέσεις, στην εργασία, στα όνειρα, στις αντιδράσεις του σώματος — είναι η Ζωτική Αίσθηση (Vital Sensation).
Αυτή αποκαλύπτει το βαθύτερο επίπεδο του ατόμου και οδηγεί με μεγαλύτερη ακρίβεια στο ιδιοσυγκρασιακό του φάρμακο.
— Η Ζωτική Αίσθηση: ο εσωτερικός τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος βιώνει τη ζωή και τη νόσο —
Παρόμοιο ή ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο;
Κάποιες φορές ο ασθενής νιώθει καλύτερα με ένα παρόμοιο φάρμακο — ένα φάρμακο που μοιάζει με την εικόνα του, αλλά δεν την καλύπτει πλήρως.
Η βελτίωση όμως είναι προσωρινή, γιατί ο πυρήνας της ανισορροπίας μένει ανέπαφος.
Για παράδειγμα:
Ένα άτομο που δεν αντέχει την αδικία μπορεί να χρειάζεται Causticum, αν η αδικία το κινητοποιεί να υπερασπιστεί τους άλλους με θυμό και αίσθημα δικαιοσύνης.
Αν όμως η αδικία βιώνεται ως προσωπική ταπείνωση, που καταπνίγεται σιωπηλά και με αξιοπρέπεια, τότε το κατάλληλο φάρμακο είναι η Staphysagria.
Η Staphysagria δεν επιλέγεται απλώς επειδή «δεν αντέχει την αδικία», αλλά επειδή αυτή η ευαισθησία συνοδεύεται από συγκρατημένο θυμό, αίσθηση καταπίεσης, ανάγκη να μη φανεί ευάλωτη και χαρακτηριστικά σωματικά συμπτώματα όπως ουρολοιμώξεις ή σπαστικοί πόνοι.
Όταν η βελτίωση είναι προσωρινή
Κι έτσι, κάποιος που έλαβε ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο που καλύπτει μόνο μέρος της ιδιοσυγκρασίας του, μπορεί να νιώσει προσωρινή βελτίωση και να πιστέψει με ενθουσιασμό ότι η ομοιοπαθητική τον βοήθησε.
Όταν όμως εμφανιστεί ένα νέο πρόβλημα, επιστρέφει ξανά – και ξανά – για νέα θεραπεία.
Γίνεται ένας φαύλος κύκλος: το ένα σύμπτωμα φεύγει, το επόμενο εμφανίζεται.
Γιατί;
Διότι δεν αγγίχθηκε ο πυρήνας του προβλήματος.
Το σύμπτωμα απλώς κατασιγάστηκε — δεν θεραπεύτηκε.
Και τότε το σώμα, που πάντα προσπαθεί να εκφραστεί, θα βρει άλλον τρόπο να μιλήσει.
Η ουσιαστική διαφορά
Το ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο δεν περιορίζεται στο να «καλύψει» ένα σύμπτωμα.
Αγκαλιάζει ολόκληρη την εικόνα του ανθρώπου, σώμα, νου και ψυχή, και δρα στο βαθύτερο επίπεδο της Ζωτικής Αίσθησης.
Έτσι, η θεραπεία δεν είναι προσωρινή ανακούφιση, αλλά βαθιά επανόρθωση.
Όταν ο πυρήνας της ανισορροπίας εξισορροπηθεί, ο οργανισμός δεν χρειάζεται να δημιουργεί νέα συμπτώματα για να εκφράσει τη δυσφορία του.
Η ενέργεια που πριν πήγαινε στην «πάλη» μετατρέπεται σε ζωτικότητα, ηρεμία και αρμονία.
Η θεραπεία που έχει διάρκεια
Μόνο το ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο, που καλύπτει και τη Ζωτική Αίσθηση, μπορεί να φέρει ουσιαστική, βαθιά και σταθερή θεραπεία.
Μπορεί να χρειάζεται περισσότερο χρόνο, αλλά χτυπά στη ρίζα του προβλήματος και προσφέρει σταθερότητα και διάρκεια, ιδίως σε χρόνια ή σοβαρά νοσήματα.
Στην ομοιοπαθητική δεν ψάχνουμε φάρμακο για το σύμπτωμα, αλλά φάρμακο για τον άνθρωπο.
— Ιδιοσυγκρασιακό: φάρμακο για όλον τον άνθρωπο, όχι για κάθε σύμπτωμα ξεχωριστά —
Βιβλιογραφία
- Organon of Medicine – Samuel Hahnemann
- Lectures on Homeopathic Philosophy – James Tyler Kent
- The Science of Homeopathy – George Vithoulkas
- The Sensation in Homeopathy – Rajan Sankaran
- Structure & Dynamics – Rajan Sankaran
